Erretiro Espirituala "Ain-Karim"-en, Haro

Haro hiriko Errioxako muino batean kokaturiko mahasti hartan, mahastiak eta zereala nonahi zabaltzen dira. Txoko hark bere lehen fruituak eskaintzen zituen, "amaren etxeak" bere sabelean bere bizilagunen ondoan sortzen zuena aurreratuz. Fruitu-arbolak puri-purian zeuden; eguzkiak, haize freskoak eta ilunabarrek begirada sorgintzen zuten.

Dena argi zurizko eklosio bat zen: paseoak isilik eta lagunartean, eguzkiaren berotasunean, harriaren, soropilaren eta bitxilorez betetako belardien artean. Inguruneak zentratzera gonbidatzen zuen eta erantzuna eskaintzen zuen. Harresi-barneko konpainia bat zen, eta han ateratzen ginen "hausnartzera", eskerrak ematera isilean, eta elkartasun indartsu bat aurkitzera anaia eguzkiarekin, belarrarekin eta udaberriko lehen txioekin. Han, kanpoaldean, dena bizi-mugimendu bakar batean sartzen zen guztia, etengabeko bilaketan ari ziren arima erromesak suspertzeko sortua.

IZPIRITUA GORPUZTEN DEN TOKIAN…

Eta gorpuztu egiten da iritsi bezain laster, arratsalde-gauean, egun hauetarako dakarguna kontziente eginez: gure itxaropenak eta gure desioak. Lehenengo gogoeta egiten dugunean gorpuzten da, gogoari eta pentsamendu errepikakorrari kanpoan geratzeko gonbita eginez. Horrela, luzatzen ari den atmosfera, denbora eta espazioa sortzen ari gara; geure buruari ematen diogun espazioa.

Eta goizean gorpuzten da, ohartzen garenean eguzkiaren bedeinkapena jaso dezakegula— edo hobeto, eguzkiak etengabe zeharkatzen gaituela —; lurrak ere ihintzezko perlatxoekin bataiatzen gaituela, edo ur biziko ibaiak gu urperatzeko iristen direla. Esku artean hartzen dugu bainu hori burutik oinetaraino, hegoak eta artikulazio bakoitza askatuz, gorputza mugitzera gonbidatuz.

Izpiritua konstelazioetan gorpuzten da, gure arbasoei begira eta eman diguten guztia ohoratuz; ulertzen ez dugunaz galdezka, dagokigun ordenari buruz, parte izateari buruz eta emateren orekari buruz argitasuna eskatuz. Zabaltzen doazen bideak dira.

Kantan eta meditazioan gorpuzten da, gure leinuari begira eta bere indarra jasoz; gure bertsiorik hoberenera iristeko gonbidapena egiten digu, hizpide dugun Izakira. Hortik, bira egin dezakegu eta gure etorkizunari begiratu.

Izpiritua gorpuzten da zirkuluan batera dantzatzen dugunean! Goiko indarra hartzen dugu, inguruko lagun bakoitzari eskainiz, ereiten dugun lurrari berari energia hori eskainiz eta besarkada handi bat elkarri emanez. Eramaileak gara.

Eta dantzetan gorpuzten da, non elkartzen eta hurbiltzen garen, agertu nahi duen mugimenduaren bila: belaunak, aldaka eta, pelbisean, mila angelu eta aurpegiko diamante ederra. Gorputz osoarekin biltzen dugu, gero eta kontzienteagoak izanez, oin-zola guztiarekin zapalduz —batez ere zati bigunarekin—, informazioz betetzen gaituen kalteberatasun horretaz fidatuz. Lurretik gora eta gora doan energia hori iristen zaigu. Erretiro osoa hartzen duen zirkulu sakratura hurbiltzean, elkarren gainean jar gaitezkeela ohartzen gara. Bibrazio-mugimendu bakar batean sentitzen dugu ez gaudela bakarrik, taldeak eusten duela eta komunitateak zentzua duela. Malkoak partekatuak dira eta handia da sentitzen dugun zoriona.

Batera dantzatzen dugunean gorpuzten da, lehendabizi geure taupadetatik, oinatza nabarmenduz eta lurrari deituz, taupada bakarrera bideratuta gaudela jakiteko: bizitzaren zikloari dagokiona (bum-bum, bum-bum, bum-bum). Zirkulu dantzatu bakoitzean bezala, geure etorkizunera begira eta aurrera eginez, bakoitza bere bidera, indarrez eta erabakitasunez.

Eta gorputza hartzen du konstelazioetan Amak bizitzan aurrera egiteko duen baimena agertzen denean: atxikimenduak, blokeoak eta ohoratu beharreko leialtasunak; fideltasunak beti maitasunean. Eta baita Aita bere leinuaren aurrean babestu, errespetatu eta erantzuten digun indar horrekin agertzen denean ere. Zerumuga agertzen da orduan: gure baitan habia egiten duen zentzuzko eta aukerako horizontea, Sikarren Putzura, Jakoben Putzura, eta ez beste nonbaitera, begiratzera gonbidatzen gaituena!

Ur apal, argi, xume eta kastoaz (san Frantziskok esango lukeen bezala) bere buruari eskaintzen zaion putzuzaina ustekabean zain dugun putzu hura. Sakonetik sortzen den ura, bizitzaren misterioaren sakonean eta ilunean; hain freskoa eta arina, zorionik handienaz hornitua. Behin eta betiko egarria asetzeko sortutako ura... Nola ez begiratu hara?

Izpiritua gorpuzten da zerumuga sakon horretara gure biluztasunaz kontziente, egarri agerikoz, beldurrez hurbiltzen garenean. Beldurretik eta lotsatik egiten dugu, baina baita taldeak pizten duen konfiantzatik eta indarretik ere, epaiketarik ez egitetik eta prozesuan laguntzen dutenen berotasunetik. Badakigu norbaitek, aspaldi, garra eta sua jarri zituela gure bihotzean.

Hemen dena bedeinkazioa baita. Bultzatzen gaituen indar bat dago: argiak, zentzuak, hurbiltasunak... komunitateak. Konstelazioak non dena besarkadak diren; besarkadak ugaritasunez jantzitako bizitza bideratuz, elkartasunezko eta alaitasunezko besarkadak, bake eta berotasunez beteak, zintzotasunez eta adiskidetzez. Zaurgarritasun-zubiak, zauriak sendatu eta bihotza bihotzarekin benetan lotzen dutenak.

Izpiritua gorpuzten da ohartzen garenean gure behaztopa-harria har dezakegula eta hura irensten eta integratzen duen putzu horretara eraman. Hor doa, sakonera. Behaztopa-harria eta gainontzeko behaztopa-harriak eman ditugu -hainbeste dira- beren lekura eramanez, ohoratuz eta beren eginkizuna eskertuz.

Gorpuztu egiten da gure bertsiorik onena geure baitan aitortzen dugunean eta arbasoek gure zelula bakoitzean sutan grabatuta utzi duten ondarea onartzen dugunean. Ohoreak egiten ditugu, bertsiorik onenarekin konektatzen dugu, sentitzen dugu, behatzen dugu, begiratzen diogu, hurbiltzen gara, besarkatzen dugu eta bera gurekin dator aurrerantzean. Nolako konstelazioak! Hortik.

Ur biziz betetako ontzi handi bat bezalakoak garela ulertzen dugunean gorpuzten da, Bizitzaren Maistra Handiak osatuak; Eltzegile Handiak hala izatea nahi izan duen ontziak, bere berezitasunarekin, bere "akatsekin" eta bereizgarriekin. Maitasunez moldatutako ontziak, buztinez, urez, haizez eta suz eginak. Meditazioan, gure ontzia hatz artean laztanduz, hauek hitz egiten digute. Bizitza-eramaile izateaz hitz egiten dute; egarrituarentzat, ureztatu beharreko bizitzarentzat, garbitu beharreko malko, atsekabe eta zaurientzat egotera eta izatera gonbidatzen gaituzte. Misio diren ontziak: bizitza osoa duintzearena.

Hori da iristen zaigun argia: bizitzaren eramaileak garela eta emateko eginak garela onartzea. Hor hartzen du zentzua zentzuaz galdetzen duen "niak". Bestea aukera eta opari gisa agertzen da: bizitzako beste ontzi bat bidean. Esperientzia eder honen opari eta ainguratze gisa, gure zeramikazko ontzia jaso dugu. Eta ikonoekin indartzen da, barruan daramagun energia hedatu eta laguntzen duten esaldi nutritiboak dituzten gutunekin, "egunetan zehar" asko bihurtu dena.

Askari eta bazkari bakoitzean gorpuzten da, indarrak berrituz, tentsioak askatuz eta begirada konplizeak eta irribarreak partekatuz. Komunitate hasiberri bat (Mariaren Konpainiako ahizpak barne), bere burua bizi duena, maitasunean eta adiskidetasunean uztartua.

Eta esker on horretan, gogoeta eta hausnarketa horietan gorpuzten da izpiritua, non txitxarra baten soinua tibetar katiluekin nahasten baita. Denak bultzatzen gaitu etorkizunean aurrera egitera, bizitza hartzera. Espiritua haragitzen den zubi hori izan da eta da Ain-Karim: "Mahastiaren iturria, iturri agortezinak ernaldutako mahastia".

Ain-Karim amaren sabel handi bat izan da, eta bere gela, Sikarreko putzua, misterioa sortzen joan den plazenta, gorputza moldatzen, iristen dena hartzen. Historian mugarri izan ziren bi haurdunen topaketari egiten dio erreferentzia. Gaur, gure historian mugarri batera gonbidatzen gaituzte: Isabel eta Maria, ziklo baten amaiera eta izpiritutik sortzen den bizitza berri bat. Guzti hau, Maitasunetik Jainkoari dei egin eta Lazarori deitzen dionaren indarraz hornitua: "Irten kanpora, aska ezazue, ken iezaiozue hil-oihala!". Esperantzarako deia da, fedearerako, eta bakoitzari esateko berriro jaio gaitezkeela gaur, hemen, izpirituz eta egiaz.

Eta izpiritua gorpuzten da, isilpean eta bakean, bizitza honi borondatez agur esatea erabaki zuten arima zauritu haiek ohoratzen ditugunean.

Hau da nire sentipena beste hainbat esperientzia, pasadizo eta argiren artean. Malko eta esker on artean, bihotza apur bat uzkurtuta, zerumuga zabalduta eta bizi gaituen Argi misteriotsu honekin batera agurtuko dugu tarte hau.

Eskerrik asko hainbestegatik… guztioi. LASTER ARTE!

Manex Aranburu